Dag 15 – Mount Kotou – Abomey
Deze morgen werden we wakker als typische Afrikaanse guardiens aan de receptie van het hotel. Omdat het gisteren nogal bewolkt was hadden we onze matras droog daar droog neergelegd. Omdat we een beetje in de weg lagen zijn we dan ook maar opgestaan om naar ons laatste ontbijt van de touareg trailcatering te gaan. De dag beloofde voor de eerste uren nogal saai te zijn. Eerst een kort stukje asfalt om dan weer over een lang stuk onverharde bobbelende weg te rijden aan 30km/u. Onderweg deelden we een laatste kado'tje uit aan een schooltje met allemaal piepkleine kinderen. Denkelijk een kleuterschool die nu ook een piepkleine rugbybal rijker zijn. Ze zullen wel opkijken als die rare bal alle kanten uit springt. Ook keken we weer op wat voor auto's over deze weg rijden en vooral hoe. Zonder vering, 3 verdiepen hoog geladen en nog eens volgepropt met mensen waren we verwonderd toen ook dit voertuig – weliswaar 2u later als ons – de grenspost met Benin haalde. Dat hij dat haalde wisten we omdat we weer te maken kregen met Afrikaanse bedienden die het werken absoluut niet uitgevonden hebben en te keer gaan als een schildpap onder de valium. Het nadeel was ook dat we met bijna heel de groep tegelijk aankwamen en ze dus helemaal niet wisten waar ze het hadden. Maar goed, geduld is een mooie deugd en uiteindelijk raakten we zonder problemen Benin binnen. De laatste 80km was over mooie Beninse wegen langs mooie natuur, grotere dorpen en vele scholen. Ook het verkeer werd steeds drukker en de plaatselijke zuiplap had zijn brommer volgeladen met 7 bakken bier. Bij ons zou het amper met de auto vervoerd kunnen worden, maar een beetje creativiteit en zelfs met de brommer kan je een serieuze poolparty voorzien! Een uurtje later reden we Abomey binnen, het mekka van de voodoo cultuur. We parkeerden onze Dyane bij Chez Monique waar voor het eerst sinds lang nog eens een hotelkamer zouden betreden en gingen een hapje eten. Hier eet je de beste frieten was Afrika was ons gezegd en lekker was het zeker. Weliswaar met het typische kippetje erbij, maar voor wat meer variatie konden we ook genieten van een tomatensaus met ajuin. De uitlaat kon weer getest worden!
Na het eten zochten we een cybercafé op en kocht Roel z'n eerste Afrikaanse kostuum. Een prachtig kleurenpalet dat bij ons eerder tussen de pyjama's zou hangen, maar dat wel ook even zalig aanvoelt als een pyjama. Toen we de blog weer up to date gebracht hadden trokken we terug naar het hotel voor ons avondmaal. Het begin van wat een spannende avond zou worden.
We werden culinair verwend met een lekker voorgerechtje bestaande uit groentjes en een stukje vlees, gevolgd door een herhaling van ons middagmaal, dit keer echter de kip vervangen door konijn. Wat ons de wenkbrauwen deed fronsen, want we hebben de afgelopen weken nog geen enkele konijn gezien. Toen bleek dat Gert – de organisator – de afgelopen 10 jaar hier nog nooit een konijn gezien heeft en de ober wel degelijk beweerde dat het Beninse konijn bleek, werd het vraagstuk alleen maar complexer. Maar veel tijd hierover na te denken hadden we niet want na het eten stonden de brommertaxi's klaar om ons naar een echte voodoo ceremonie te brengen. Na een rit achterop bij iemand die zelf de weg niet wist kwamen we uiteindelijk toch allemaal op dezelfde plaats aan en mochten we plaatsnemen op de banken. Op de achtergrond tamtams en jambees, op de voorgrond een soort gekke ceremonie meester en telkens opnieuw iemand die in een groot, strooien- kostuum met typisch voodoomasker rondjes begon te lopen en het stof deed opwaaien. Op het hoofd van het kostuum was een vis gemonteerd en als ik goed begrepen heb wat de kindjes mij vertelden gaat het over die vis, die acht keer sterft en acht keer verrijst. Telkens stierf het gekke wezen ook, waarop ze ons op een illusionistische wijze deden geloven dat er niemand onder het kostuum zat en daarna het vreemde wezen weer rondjes lieten lopen. Op een gegeven moment kwamen ze op de proppen met een levende kip in de handen om deze enkele momenten later voor onze ogen te vergassen en tot een dood wezen te herleiden. Het is allemaal wat anders als een eucharistieviering in onze St Ursulakerk. Toen de ceremonie meester met gekke dansjes op de proppen kwam en Roel, mij en Seppe om de beurt bij hem riep om mee te dansen was het feest compleet. Het hoogtepunt van het hele gebeuren volgens onze collega's en gevleid dat we waren allicht. Een kleine anticlimax was het wel toen de dorpsgek, die we ondertussen al enkele slokken van onze Cointreau hadden gegeven, de fles uit Roel zijn handen trok en in het donker verdween. Achtervolgen bleek nutteloos, maar gerechtigheid geschiedde toen de eigen bevolking het heft in handen nam en we later op de avond aan de bar onze fles weer voorgeschoteld kregen door onze voormalige taxichauffeur. Sympathieke mensen toch!
De sfeer aan de bar werd steeds gezelliger en nu liggen we eindelijk in bed. Of dat tweede deel cointreau een goed idee was moet je maar aan Roel vragen. We liggen in comfortabele bedden, maar Roel dit keer met een kapotte voet. Over een muurtje springen in het pikken donker is helaas slecht afgelopen en hopelijk is zijn voet niet gebroken. Hierover later meer, eerst de oogjes dichtdoen en hopen dat de zwelling morgen minder is!
Goeienacht België en tot morgen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten