Dag 13 Sokode – Licee Camp
Deze morgen werden we wakker voor het schooltje toen de eerste vlijtige leerlingen al aankwamen. Onder gefascineerde ogen ruimden we ons kampement op en deden de motoren galmen richting Sokode centrum om er op zoek te gaan naar een warme bakker en een internetcafé om de blog nog eens te updaten. Beide zoektochten werden een succes. Een heerlijk ontbijt bij bakker Bouba bracht ons op krachten. Een ruime keuze aan brood met worstenbroodjes – gevuld met gehakt, ui en paprika – en croissants en een koekje in hartjesvorm om het helemaal compleet te maken. Dan naar het internetcafé waar, na terug gewend te geraken aan Windows 95, ook het uploaden van de teksten een succes werd. Hierna volgde een rustig ritje waarin we ook af en toe van auto en copiloot wisselden totdat we na een korte en vooral heel vlotte omleiding plots aan de voet van een enorme berg stonden. De thermometer gaf 55°C aan (al zal het iets minder geweest zijn) en het was duwen geblazen in de volle zon. Een stenen helling waar zonder hulp geen omhoog komen aan was. Het eerste deel lukte nochtans aardig, maar na de tweede bocht moesten ook wij ons gewonnen geven. Gelukkig was Sammy in de buurt met zijn Toyota jeep en heeft vervolgens de ene geit na de andere de berg opgetrokken. Om gewicht te besparen zijn we met een deel naar boven gewandeld en dat was geen lachertje. De eerste keer bijna uitgedroogd bleef het licht aan het einde van de tunnel bocht na bocht uitgesteld. De prachtige natuur maakte het leed lichter en eenmaal boven smaakte zelfs Bavaria naar goud in je mond. Hoe rustig het eerste deel van de tocht was, des te zwaarder kreeg Dyane het nu te verduren. De juiste baan zoeken tussen de kleine ravijnen in de weg was soms onmogelijk en de blutsen in het chassis werden talrijker en talrijker. Na elke hindernis was het hopen geen stukken te hebben en rustig te kunnen verder bollen tot we terug op de normale weg uitkwamen. Hierna was het nog slechts een formaliteit om weer eens een dag heelhuids aan te komen met een geweldig gevoel na het overwinnen van weer een prachtig maar heel zwaar parcours. Ook de verwondering voor 2pk'tjes in het algemeen blijft stijgen. Aangekomen in het kamp trokken we meteen naar de bar om een mooie avond te openen. Mensen hier hebben nog nooit blanken gezien, tenzij eens sporadisch op een foto en voor hen is ons een intreden vergelijkbaar met een invasie van marsmannetjes bij ons op het Europaplein. Elke beweging die we deden werd nauwkeurig onder de loep genomen en het publiek werd talrijker en talrijker. En wat doe je als je zoveel publiek hebt en Roel en Jasper zijn van de partij: entertainen! Het begon met het aanleren van de wave om dan de muziek op te gooien en de negertjes Belgische danskunsten te tonen en mee op sleeptouw te nemen. Het enthousiasme was vooral enorm op de eerste rijen en de sfeer was op en top! We dansten ons in het zweet en de snake kon natuurlijk niet vergeten worden. Ook Roel zijn elastieken benen deden ogen verbazen en we gingen door tot het etenstijd was. Druipend en uitgeput gingen we aan tafel en bleven onze fans toekijken wanneer we klaar zouden zijn om het feestje verder te zetten. Na het eten was het echter douchetijd en daarna zijn we dan maar in de Sambuca gevlogen. Licht in ons hoofd gaan we nu toch erin kruipen want morgenvroeg is het om 6u vertrekken voor een fotoshoot met de organisatie. Promofoto's voor een mountainbike challenge in Togo dus toch best fit zijn!
Goeienacht België!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten