Dag 12 – Mango – Sokode

Dag 12 – Mango – Sokode

Voor een keer hebben we uitgeslapen tot half 8. Het levensritme hier is heel anders. Als er al sprake is van ritme. De mensen hebben hier zo veel tijd en zo weinig te doen dat ze dag en nacht leven naargelang het uitkomt. Voor ons is het wel een hele aanpassing aangezien het hier 12u dag is en 12u nacht en de dag begint rond 6u dus is het wel noodzakelijk dat we zo vroeg opstaan om iets eraan te hebben. Wat dan weer wel moeilijk is, is het slaapuur evenredig te vervroegen. Echt uitgeslapen waren we niet, maar als we naar David keken denk ik dat we zeker niet mochten klagen! Onze lekker frisse douche heeft wel niet lang nagezinderd. Wat een hitte vandaag! Een keer bukken, buigen, springen of gewoon al aanwezig zijn liet het zweet al van je aflopen. Nog even een kijkje gaan nemen bij een immense baobab boom vlakbij en dan weer op weg. Vandaag naar destination unknown. Voor vannacht mochten ons eigen slaapplek kiezen. We vertrokken langs eerst weer de steeds verrassende Afrikaanse tarmac om dan een prachtige offroad piste aan te gaan. Rotsen, grind, zand en vooral heel veel stof. Het wordt steeds wat meer bergachtig en zo mooi groen dat heel mooi samen gaat met al die donkere kopjes langs de weg. Roel had al een tijdje de idee eens zonder voordeuren te rijden. Vandaag kwam het er dan eindelijk van. Net vandaag! Juist nadat we de bestuurdersdeur in het koffer gelegd hadden bestonden de paadjes uit zand, zand en ... zand. Alles vloog langs alle kanten binnen en kroop overal tussen. Het was letterlijk zand vreten en onze auto werd een woestijn op z'n eigen. Uitleven konden we ons wel! Nadat we aan het einde van Burkina Faso even gespaard bleven van de bedelende kinderen, is dat hier in Togo weer helemaal terug. En tot in het kwadraat van ervoor. Iedereen langs de kant is op het eerste zicht laaiend enthousiast, maar het enige wat ze eigenlijk roepen is cadeau! Of argent! Zwaaien zoals bij ons kunnen ze wel maar meestal staan ze met de handen open over elkaar alsof ze voor de communie gaan en wij de priesters van dienst zijn. Het erge is dat als je al iets zou geven, ze niet eens tevreden zijn en steeds meer willen, terwijl de armoede hier in deze contreien niet eens zo erg is en ze allemaal gelukkig zijn met hun leventje. We hebben vandaag ook veel schoolgaande jeugd gezien, allemaal mooi in hetzelfde uniform. Voor het eerst zijn we kunnen stoppen bij een plaatselijke bar. Wat een geweldig moment toen we de auto parkeerden en ik met de camera in de hand gewoon op straat ging staan. Een immense groep kinderen kwam op me afgelopen en probeerde zich binnen het kader te drummen. Telkens ik mijn handen de lucht in stak om een foto te maken deed heel de groep synchroon mee. Prachtig om te zien en te beleven. Daarna zetten we ons op het terrasje en konden we helemaal genieten van een grote Afrikaanse pint in de bar Cameleon. De avond begon alweer te vallen we hielden het dus maar bij eentje, want we moesten toch nog wat kilometers afleggen en een slaapplaats zoeken. Het laatste stuk was weer meer gaten als weg en uiteindelijk besloten we te stoppen bij een schooltje om onze tenten op te slaan. We hoopten in eerste instantie de jungle in te trekken maar om hier een goede plek te vinden in het donker is onbegonnen werk. Dus we hebben het braaf gehouden, maar daarom niet minder gezellig. Lekker ons eigen potje gekookt en gepraat over koetjes en kalfjes en geiten. Een rustig avondje en morgen weer op tijd op, want de school begint hier om 7u en we kunnen dus best zorgen hiervoor klaar te zijn om te vertrekken. Niet dat ze hierover echt een probleem zouden maken, maar ik wil niet dat m'n matras weer kapot gaat doordat er 100 kinderen komen op liggen.

Goeienacht België en be cool, stay in school!