Dag 11 – Camp des Elephants (Po) – Mango
Handig zo'n tweepersoonsmatras met 2 aparte delen voor het comfort! Het enige comfort is een kans van 1 op 2 dat als er een gaatje in is, het niet jouw gedeelte is. En van dat comfort kon Roel deze nacht genieten. Ik daarentegen werd deze morgen wakker op de grond. Een beetje stijf repten we ons naar het ontbijt en gelukkig maar want veel was er niet. En dat net vandaag. 375Km over de slechtste wegen. Nog een kleine knapzak kunnen maken en dan op tijd de baan op. Al snel sloeg het noodlot toe. Een krater in het asfalt zorgde voor twee lekke banden bij onze kompanen. Tijdverlies waar we vandaag liever niet mee te maken hadden. Zoals we gisteren gewaarschuwd werden reden we heel rustig, maar bij de meesten zorgde deze waarschuwing voor spanning. Iedereen was opgefokt en reed als gekken om op tijd de grens met Togo en het nieuwe kamp te halen. Toen we een geitje lieten voorbij steken en van onze lijn gingen zagen we door de grote stofwolk een enorm gat dichterbij komen. Net als we willen uitwijken schieten er nog twee motards achter ons door en rest ons enkel een bruusk remmanoeuvre. Het noodlot sloeg opnieuw toe. Een zware slag en de band rechtsvoor was meteen leeg. Ook de velg bleek helemaal naar de vaantjes en de wielarm was gebogen. Er zat niks anders op dan een mecanicien op te roepen en te wachten. Opnieuw stond onze Dyane aan de kant van de weg, verhoogd op de jerrycans. Een nieuwe arm bleek voorlopig niet nodig en werd terug rechtgebogen. Ook de Mehari bleek zwaar gehavend aan een schokbreker. Nadat de auto's opgelapt waren, hervatten we onze weg met bijna 2u vertraging. Rustig blijven was wel de boodschap, zeker op deze ondergrond. Stukje bij beetje naderden we de grensovergang naar Togo. Daar eenmaal aangekomen ging het allemaal vrij vlot en hebben we nog goed gelachen met de mannern van de douane. Gezelligheid op en top. We reden een nieuw land binnen en gingen zo snel mogelijk tanken. Het was nodig en ons ook aangeraden in Togo te doen wegens veel goedkoper. Na ons ongelukje stuurde de auto veel stugger en toen we David en Eric, mecaniciens waar we ondertussen een goede band mee hebben, langs de weg zagen zitten hebben we van de gelegenheid gebruik gemaakt om Dyane nog eens te laten nakijken en te laten uitlijnen. De vrees dat ook onze stuurstang aan vervangen toe zou zijn werd gelukkig de kop ingedrukt. We konden de rit verder zetten en zouden de reis normaal zonder extra reserveonderdelen moeten kunnen uitrijden. (mits we niet meer door pech getroffen worden natuurlijk) De grote weg in Togo leek eerder op oorlogsgebied en met een gewone auto zou je je er nooit aan wagen. Tegen 20km/u overwonnen we de kraters en probeerden we het Dyane zo comfortabel mogelijk te maken. Voor het donker aankomen zat er niet meer in en het laatste stuk mochten we opnieuw onze verstralers boven halen. Gelukkig waren de laatste 50km wel over een degelijke weg en zo kwamen we nog mooi op tijd om 19u aan bij het klooster van de zwarte nonnekes. Blij dat het qua tegenslag nog meeviel en we weer even tot rust konden komen. Na het eten was er nog een korte briefing en hebben dan nog wat plannen gesmeed naar volgend jaar toe. Hou jullie maar vast! Meer hierover later :)
Nu het bed in, de luchtmatras is vakkundig geplakt en het muskietennet hangt weer zo gezellig als alle andere avonden. Vanaf morgen beginnen de rustigere dagen. Minder kilometers en de mooiste natuur van West-Afrika.
Goeienacht België!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten