Update

We zijn veilig en wel aangekomen terug in Lanaken.
Vandaag zijn we ook naar het ziekenhuis gegaan en gelukkig heeft Roel niks gebroken of gescheurd. Lopen zit er wel nog een tijdje niet in en morgen zal de dokter wel kunnen vertellen wat het probleem juist is.

Gegroet!

Dag 17 Grand Popo – Cotonou

Dag 17 Grand Popo – Cotonou

Wat een nacht! Voor het eerst niet zo vroeg op gelukkig. Fit waren we niet, integendeel! Ontbijten ging moeizaam, zweten deden we des te meer. Elke beweging was te veel. De mannen van het naaiatelier stonden ons ook al op te wachten aan het ontbijt met onze kostuums en die trip werd ons gelukkig bespaard. Een laatste speech van Gert en een prijsuitreiking volgden. Nog allemaal poseren voor de groepsfoto en dan was echt de laatste rit daar. Een korte rit van 82km naar Cotonou waar de auto's naar de haven moesten en we 's avonds onze vlucht terug naar huis hadden. Nat van het zweet kropen we voor de laatste keer in ons Dyaneke en vertrokken. Een laatste mooie rit langs het water met als hoogtepunten de Point of No Return, een grote poort waarlangs vroeger inwoners van Benin de boot namen naar het slavenleven en nooit meer zouden terugkeren, en een boottochtje door een lagune naar een café/restaurant uitgebaat door Belgen. Een super locatie en zalig plekje om even tot rust te komen. Met een Stella Artois aan de toog en het lekkerste eten tot nu toe in Afrika. Het werd wel nog even spannend toen we te horen kregen dat ze Seppe en Maartje in een ambulance hadden gezien en niet goed wisten wat er aan de hand was. Na bijna twee uur chillen begonnen we aan de laatste kilometers richting haven en kwamen goed op tijd aan in de luchthaven. Gelukkig stonden ook Seppe en Maartje daar en bleek dat onze grote vriend flauwgevallen was en na een kort bezoek aan het ziekenhuis stukje bij beetje weer helemaal de oude werd. In de luchthaven trokken we naar de toiletten om ons op te frissen met vochtige doekjes en onze Afrikaanse kostuums aan te trekken. Als Belgen gingen we de toiletten binnen, als echte Afrikanen kwamen we weer buiten.

Nu zitten we op het vliegtuig. Gegevens uitwisselen en oogjes dicht om binnen enkele uren wakker te worden in het koude België.

Tot snel België! Het avontuur zit erop, maar het was geweldig!

Bedankt aan iedereen!!!

Dag 16 Abomey – Grand Popo

Dag 16 Abomey – Grand Popo

Gelukkig kwamen ze nog net op tijd op ons raampje kloppen, want het was al bijna vertrekuur en we moesten nog ontbijten en ons helemaal klaarmaken. De wekker zetten was niet meer van onze gewoonte en na zo'n wilde nacht is dat ook niet het eerste waar je aan denkt. Haasten zat er ook niet in, want Roel kwam amper vooruit. Hij had wel degelijk iets ernstigs aan zijn voet en rijden zat er voor hem niet meer in. Eerst gingen we naar het ontbijt en even langs bij de dokter. Er is waarschijnlijk een voetbeentje gebroken en er kan voorlopig niks aan gedaan worden. Niet op steunen en voorzichtig zijn bleek de enige oplossing. Onze laatste officiële etappe stond op het programma met aankomst op de parelwitte stranden van Grand Popo. Een trip van 138km over asfalt en een leuke offroad om dan op 7km van het einde met z'n allen af te spreken bij de péage en van daaruit in konvooi naar de finish te rijden. Omdat we natuurlijk de laatste dag niet wilden verknoeien waren we heel voorzichtig en kwamen alsnog als vierde aan bij de péage! Hier begon het feest. Bier voor iedereen met een optreden van de plaatselijke muzikanten in de volle zon. Iedereen straalde en nam na enkele pinten terug plaats in de auto's om de laatste kilometers van ons avontuur te rijden. Een zegetocht voor iedereen door de straatjes van Grand Popo. Iedereen was fokswild en sprong van auto tot auto of gooide elkaar en de auto's vol water. Een prachtig zicht, alle 2pk'tjes achter elkaar in volle euforie. Zo reden we tot aan het hotel om daar nog een laatste keer te stoppen voor de officiële finish. Hier moesten we onze banden aflaten vooraleer we het strand opreden, want los zand en opgepompte banden betekent schuppen!

Het was zo ver, ik mocht de motor laten loeien en over de finish te glijden. Een zalig gevoel. Dyane zweefde over het zand en we hebben de finish gehaald!!!

Jammer voor Roel dat hij dit gloriemoment op een iets andere manier beleefde, maar trots en gelukkig was hij natuurlijk ook!

De auto's werden allemaal aan de rand van de oceaan geparkeerd in het zand en we moesten onszelf nog even beheersen en wachten tot iedereen klaar was om samen de zee in te lopen. Momenten om emotioneel van te worden. Na een trip van bijna 4000km doorheen West-Afrika, in een zelf opgemaakte 2pk met vele zware, maar vooral hele mooie momenten stonden we hier aan de finish. Enkele ogenblikken later liepen we als gekken de zee in en kon het feest helemaal losbarsten. Een cocktail uit een kokosnoot en het kind in onszelf helemaal naar boven laten komen.

Na dit euforische moment trokken we naar het zwembad en genoten daar nog even na. Ondertussen had Roel krukken gekregen en ging het voortbewegen al iets makkelijker. Naar de avond toe trokken we met Seppe en Maartje erop uit om traditioneel Afrikaans te gaan shoppen. Geholpen door een Fransman die in Benin woont trokken we eerst naar de stoffenwinkel om dan naar het naaiatelier te gaan waar we onze maten lieten opmaken. De juiste stofjes uitkiezen was geen sinecure, want het moest natuurlijk perfect passen. De mannen van het naaiatelier hadden een zware nacht voor de boeg, want ze moesten ons vier kostuums op maat maken. Na het passen dronken we nog eentje bij de Fransman thuis en trokken dan terug naar het hotel om van ons avondeten te genieten. Er stond een beachparty op het programma en we vlogen erin. Ondanks dat we bijna helemaal erdoor zaten vonden we – wat had je anders verwacht – onze tweede adem en gingen er volop tegenaan. De limbo ging z'n eigen leven leiden en iedereen had er zin in. Ook Gilbert haalde zijn dansschoenen boven en verbaasde ons allemaal met zijn eigenzinnige moves! Een afsluiter zoals het hoort te zijn en uiteindelijk nog met z'n allen het zwembad in voor de afterparty.

Geen idee hoe laat het is en wat er nog gebeurd is maar goeienacht België!

Dag 15 – Mount Kotou – Abomey

Dag 15 – Mount Kotou – Abomey

Deze morgen werden we wakker als typische Afrikaanse guardiens aan de receptie van het hotel. Omdat het gisteren nogal bewolkt was hadden we onze matras droog daar droog neergelegd. Omdat we een beetje in de weg lagen zijn we dan ook maar opgestaan om naar ons laatste ontbijt van de touareg trailcatering te gaan. De dag beloofde voor de eerste uren nogal saai te zijn. Eerst een kort stukje asfalt om dan weer over een lang stuk onverharde bobbelende weg te rijden aan 30km/u. Onderweg deelden we een laatste kado'tje uit aan een schooltje met allemaal piepkleine kinderen. Denkelijk een kleuterschool die nu ook een piepkleine rugbybal rijker zijn. Ze zullen wel opkijken als die rare bal alle kanten uit springt. Ook keken we weer op wat voor auto's over deze weg rijden en vooral hoe. Zonder vering, 3 verdiepen hoog geladen en nog eens volgepropt met mensen waren we verwonderd toen ook dit voertuig – weliswaar 2u later als ons – de grenspost met Benin haalde. Dat hij dat haalde wisten we omdat we weer te maken kregen met Afrikaanse bedienden die het werken absoluut niet uitgevonden hebben en te keer gaan als een schildpap onder de valium. Het nadeel was ook dat we met bijna heel de groep tegelijk aankwamen en ze dus helemaal niet wisten waar ze het hadden. Maar goed, geduld is een mooie deugd en uiteindelijk raakten we zonder problemen Benin binnen. De laatste 80km was over mooie Beninse wegen langs mooie natuur, grotere dorpen en vele scholen. Ook het verkeer werd steeds drukker en de plaatselijke zuiplap had zijn brommer volgeladen met 7 bakken bier. Bij ons zou het amper met de auto vervoerd kunnen worden, maar een beetje creativiteit en zelfs met de brommer kan je een serieuze poolparty voorzien! Een uurtje later reden we Abomey binnen, het mekka van de voodoo cultuur. We parkeerden onze Dyane bij Chez Monique waar voor het eerst sinds lang nog eens een hotelkamer zouden betreden en gingen een hapje eten. Hier eet je de beste frieten was Afrika was ons gezegd en lekker was het zeker. Weliswaar met het typische kippetje erbij, maar voor wat meer variatie konden we ook genieten van een tomatensaus met ajuin. De uitlaat kon weer getest worden!

Na het eten zochten we een cybercafé op en kocht Roel z'n eerste Afrikaanse kostuum. Een prachtig kleurenpalet dat bij ons eerder tussen de pyjama's zou hangen, maar dat wel ook even zalig aanvoelt als een pyjama. Toen we de blog weer up to date gebracht hadden trokken we terug naar het hotel voor ons avondmaal. Het begin van wat een spannende avond zou worden.

We werden culinair verwend met een lekker voorgerechtje bestaande uit groentjes en een stukje vlees, gevolgd door een herhaling van ons middagmaal, dit keer echter de kip vervangen door konijn. Wat ons de wenkbrauwen deed fronsen, want we hebben de afgelopen weken nog geen enkele konijn gezien. Toen bleek dat Gert – de organisator – de afgelopen 10 jaar hier nog nooit een konijn gezien heeft en de ober wel degelijk beweerde dat het Beninse konijn bleek, werd het vraagstuk alleen maar complexer. Maar veel tijd hierover na te denken hadden we niet want na het eten stonden de brommertaxi's klaar om ons naar een echte voodoo ceremonie te brengen. Na een rit achterop bij iemand die zelf de weg niet wist kwamen we uiteindelijk toch allemaal op dezelfde plaats aan en mochten we plaatsnemen op de banken. Op de achtergrond tamtams en jambees, op de voorgrond een soort gekke ceremonie meester en telkens opnieuw iemand die in een groot, strooien- kostuum met typisch voodoomasker rondjes begon te lopen en het stof deed opwaaien. Op het hoofd van het kostuum was een vis gemonteerd en als ik goed begrepen heb wat de kindjes mij vertelden gaat het over die vis, die acht keer sterft en acht keer verrijst. Telkens stierf het gekke wezen ook, waarop ze ons op een illusionistische wijze deden geloven dat er niemand onder het kostuum zat en daarna het vreemde wezen weer rondjes lieten lopen. Op een gegeven moment kwamen ze op de proppen met een levende kip in de handen om deze enkele momenten later voor onze ogen te vergassen en tot een dood wezen te herleiden. Het is allemaal wat anders als een eucharistieviering in onze St Ursulakerk. Toen de ceremonie meester met gekke dansjes op de proppen kwam en Roel, mij en Seppe om de beurt bij hem riep om mee te dansen was het feest compleet. Het hoogtepunt van het hele gebeuren volgens onze collega's en gevleid dat we waren allicht. Een kleine anticlimax was het wel toen de dorpsgek, die we ondertussen al enkele slokken van onze Cointreau hadden gegeven, de fles uit Roel zijn handen trok en in het donker verdween. Achtervolgen bleek nutteloos, maar gerechtigheid geschiedde toen de eigen bevolking het heft in handen nam en we later op de avond aan de bar onze fles weer voorgeschoteld kregen door onze voormalige taxichauffeur. Sympathieke mensen toch!

De sfeer aan de bar werd steeds gezelliger en nu liggen we eindelijk in bed. Of dat tweede deel cointreau een goed idee was moet je maar aan Roel vragen. We liggen in comfortabele bedden, maar Roel dit keer met een kapotte voet. Over een muurtje springen in het pikken donker is helaas slecht afgelopen en hopelijk is zijn voet niet gebroken. Hierover later meer, eerst de oogjes dichtdoen en hopen dat de zwelling morgen minder is!

Goeienacht België en tot morgen!

Dag 14 – Licee Camp – Mount Kotou

Dag 14 – Licee Camp – Mount Kotou

Na een nacht ruzie met de matras en de slaapzak was het al snel opstaan geblazen. Het duurde even om bij positieven te komen en voor we het doorhadden zaten we al in de auto op weg naar Mount Kotou. Elizabeth en Ronny zaten al strak in hun wielrennerspak en we gingen op zoek naar de perfecte locaties om action pictures te schieten. Gezelligheid op en top en vooral lachen geblazen toen Ronny aan de beurt was. Hij was nog maar net op zijn fiets gestapt om een kleine helling af te rijden toen hij helemaal over de kop sloeg. Hilariteit alom en meteen het juiste beeldmateriaal om promo te maken. Juiste locaties spotten was niet al te moeilijk want alles hier in Togo is even mooi. Leuke dorpjes en natuur om U tegen te zeggen. Na enkele geslaagde shoots besloten we door te rijden om vandaag goed op tijd de eindbestemming te halen. Na een tijdje belandden we in een vrij groot stadje waar we besloten te stoppen voor een drankpauze en de plaatselijke markt te bezoeken. Alles was er te vinden en ook de plaatselijke slager stond hevig op zijn prooi in te hakken. We deden ook al wat ideeën op voor onze Afrikaanse outfit die we nog op maat gaan laten maken, dronken iets in een bar met geverfde tafels en stoelen (!) en zetten onze tocht verder. Via fel stijgende en dalende wegen onder de eerste Afrikaanse wolken van deze vakantie begaf onze rem het steeds meer en was dalen nogal spannend. Dat de remmen het in deze hitte na zware belasting begeven is niet abnormaal en daar heeft zowat iedereen last van, maar of ons dat geruster moet maken weet ik niet. Altijd leuk ook als het eindelijk terug vlak is dan. Een korte tankpauze in het volgende dorpje bracht ook ineens ons eerste souvenir met zich mee. Een echte Afrikaanse machete. Hierna volgde een volledig vernieuwde weg alvorens we de berg van Mount Kotou begonnen te beklimmen. Als derde kwamen we uitgehongerd aan en bestelden ons friet biefstuk in het restaurant. Mount Kotou staat bekend om zijn vlinders, bananen- en ananasbomen. Om deze van dichtbij te bewonderen besloten we een wandeling te maken met een gids, Jean Claude genaamd. Prachtig wat we allemaal te zien kregen. Na zoveel uren in een geit doorgemaakt te hebben deed echt deugd Togo eens op een andere manier te aanschouwen. Adembenemende natuur en leuke uitleg van de gids maakte het helemaal af en zorgde voor een unieke ervaring. Van cacaobonen over koffiebonen tot ananassen, bananen, kleurstoffen en vlinders. Ook cowboy Seppe, een lollige Turnhoutenaar, en Roel met zijn koppelkunsten maakten het helemaal compleet. Net voor het donker zat het erop en ook ons tweede souvenir werd een feit: een collectie opgezette vlinders! Na een klein onderhoud aan onze Dyane en weer een uitgebreid avondmaal hebben we ons toch maar weer overgegeven aan Sambuca en gaan we zo dadelijk ons bed in. Morgen bereiken we het laatste land van onze trip, Benin. Opnieuw een grensovergang met de nodige bezoeken aan douane en politie en een overnachting bij big mama Monique en met een beetje geluk een typische voodoo beleving.

Goeienacht België en tot in Benin!  

Dag 13 Sokode – Licee Camp

Dag 13 Sokode – Licee Camp

Deze morgen werden we wakker voor het schooltje toen de eerste vlijtige leerlingen al aankwamen. Onder gefascineerde ogen ruimden we ons kampement op en deden de motoren galmen richting Sokode centrum om er op zoek te gaan naar een warme bakker en een internetcafé om de blog nog eens te updaten. Beide zoektochten werden een succes. Een heerlijk ontbijt bij bakker Bouba bracht ons op krachten. Een ruime keuze aan brood met worstenbroodjes – gevuld met gehakt, ui en paprika – en croissants en een koekje in hartjesvorm om het helemaal compleet te maken. Dan naar het internetcafé waar, na terug gewend te geraken aan Windows 95, ook het uploaden van de teksten een succes werd. Hierna volgde een rustig ritje waarin we ook af en toe van auto en copiloot wisselden totdat we na een korte en vooral heel vlotte omleiding plots aan de voet van een enorme berg stonden. De thermometer gaf 55°C aan (al zal het iets minder geweest zijn) en het was duwen geblazen in de volle zon. Een stenen helling waar zonder hulp geen omhoog komen aan was. Het eerste deel lukte nochtans aardig, maar na de tweede bocht moesten ook wij ons gewonnen geven. Gelukkig was Sammy in de buurt met zijn Toyota jeep en heeft vervolgens de ene geit na de andere de berg opgetrokken. Om gewicht te besparen zijn we met een deel naar boven gewandeld en dat was geen lachertje. De eerste keer bijna uitgedroogd bleef het licht aan het einde van de tunnel bocht na bocht uitgesteld. De prachtige natuur maakte het leed lichter en eenmaal boven smaakte zelfs Bavaria naar goud in je mond. Hoe rustig het eerste deel van de tocht was, des te zwaarder kreeg Dyane het nu te verduren. De juiste baan zoeken tussen de kleine ravijnen in de weg was soms onmogelijk en de blutsen in het chassis werden talrijker en talrijker. Na elke hindernis was het hopen geen stukken te hebben en rustig te kunnen verder bollen tot we terug op de normale weg uitkwamen. Hierna was het nog slechts een formaliteit om weer eens een dag heelhuids aan te komen met een geweldig gevoel na het overwinnen van weer een prachtig maar heel zwaar parcours. Ook de verwondering voor 2pk'tjes in het algemeen blijft stijgen. Aangekomen in het kamp trokken we meteen naar de bar om een mooie avond te openen. Mensen hier hebben nog nooit blanken gezien, tenzij eens sporadisch op een foto en voor hen is ons een intreden vergelijkbaar met een invasie van marsmannetjes bij ons op het Europaplein. Elke beweging die we deden werd nauwkeurig onder de loep genomen en het publiek werd talrijker en talrijker. En wat doe je als je zoveel publiek hebt en Roel en Jasper zijn van de partij: entertainen! Het begon met het aanleren van de wave om dan de muziek op te gooien en de negertjes Belgische danskunsten te tonen en mee op sleeptouw te nemen. Het enthousiasme was vooral enorm op de eerste rijen en de sfeer was op en top! We dansten ons in het zweet en de snake kon natuurlijk niet vergeten worden. Ook Roel zijn elastieken benen deden ogen verbazen en we gingen door tot het etenstijd was. Druipend en uitgeput gingen we aan tafel en bleven onze fans toekijken wanneer we klaar zouden zijn om het feestje verder te zetten. Na het eten was het echter douchetijd en daarna zijn we dan maar in de Sambuca gevlogen. Licht in ons hoofd gaan we nu toch erin kruipen want morgenvroeg is het om 6u vertrekken voor een fotoshoot met de organisatie. Promofoto's voor een mountainbike challenge in Togo dus toch best fit zijn!

Goeienacht België!

Dag 12 – Mango – Sokode

Dag 12 – Mango – Sokode

Voor een keer hebben we uitgeslapen tot half 8. Het levensritme hier is heel anders. Als er al sprake is van ritme. De mensen hebben hier zo veel tijd en zo weinig te doen dat ze dag en nacht leven naargelang het uitkomt. Voor ons is het wel een hele aanpassing aangezien het hier 12u dag is en 12u nacht en de dag begint rond 6u dus is het wel noodzakelijk dat we zo vroeg opstaan om iets eraan te hebben. Wat dan weer wel moeilijk is, is het slaapuur evenredig te vervroegen. Echt uitgeslapen waren we niet, maar als we naar David keken denk ik dat we zeker niet mochten klagen! Onze lekker frisse douche heeft wel niet lang nagezinderd. Wat een hitte vandaag! Een keer bukken, buigen, springen of gewoon al aanwezig zijn liet het zweet al van je aflopen. Nog even een kijkje gaan nemen bij een immense baobab boom vlakbij en dan weer op weg. Vandaag naar destination unknown. Voor vannacht mochten ons eigen slaapplek kiezen. We vertrokken langs eerst weer de steeds verrassende Afrikaanse tarmac om dan een prachtige offroad piste aan te gaan. Rotsen, grind, zand en vooral heel veel stof. Het wordt steeds wat meer bergachtig en zo mooi groen dat heel mooi samen gaat met al die donkere kopjes langs de weg. Roel had al een tijdje de idee eens zonder voordeuren te rijden. Vandaag kwam het er dan eindelijk van. Net vandaag! Juist nadat we de bestuurdersdeur in het koffer gelegd hadden bestonden de paadjes uit zand, zand en ... zand. Alles vloog langs alle kanten binnen en kroop overal tussen. Het was letterlijk zand vreten en onze auto werd een woestijn op z'n eigen. Uitleven konden we ons wel! Nadat we aan het einde van Burkina Faso even gespaard bleven van de bedelende kinderen, is dat hier in Togo weer helemaal terug. En tot in het kwadraat van ervoor. Iedereen langs de kant is op het eerste zicht laaiend enthousiast, maar het enige wat ze eigenlijk roepen is cadeau! Of argent! Zwaaien zoals bij ons kunnen ze wel maar meestal staan ze met de handen open over elkaar alsof ze voor de communie gaan en wij de priesters van dienst zijn. Het erge is dat als je al iets zou geven, ze niet eens tevreden zijn en steeds meer willen, terwijl de armoede hier in deze contreien niet eens zo erg is en ze allemaal gelukkig zijn met hun leventje. We hebben vandaag ook veel schoolgaande jeugd gezien, allemaal mooi in hetzelfde uniform. Voor het eerst zijn we kunnen stoppen bij een plaatselijke bar. Wat een geweldig moment toen we de auto parkeerden en ik met de camera in de hand gewoon op straat ging staan. Een immense groep kinderen kwam op me afgelopen en probeerde zich binnen het kader te drummen. Telkens ik mijn handen de lucht in stak om een foto te maken deed heel de groep synchroon mee. Prachtig om te zien en te beleven. Daarna zetten we ons op het terrasje en konden we helemaal genieten van een grote Afrikaanse pint in de bar Cameleon. De avond begon alweer te vallen we hielden het dus maar bij eentje, want we moesten toch nog wat kilometers afleggen en een slaapplaats zoeken. Het laatste stuk was weer meer gaten als weg en uiteindelijk besloten we te stoppen bij een schooltje om onze tenten op te slaan. We hoopten in eerste instantie de jungle in te trekken maar om hier een goede plek te vinden in het donker is onbegonnen werk. Dus we hebben het braaf gehouden, maar daarom niet minder gezellig. Lekker ons eigen potje gekookt en gepraat over koetjes en kalfjes en geiten. Een rustig avondje en morgen weer op tijd op, want de school begint hier om 7u en we kunnen dus best zorgen hiervoor klaar te zijn om te vertrekken. Niet dat ze hierover echt een probleem zouden maken, maar ik wil niet dat m'n matras weer kapot gaat doordat er 100 kinderen komen op liggen.

Goeienacht België en be cool, stay in school!

Dag 11 – Camp des Elephants (Po) – Mango

Dag 11 – Camp des Elephants (Po) – Mango

Handig zo'n tweepersoonsmatras met 2 aparte delen voor het comfort! Het enige comfort is een kans van 1 op 2 dat als er een gaatje in is, het niet jouw gedeelte is. En van dat comfort kon Roel deze nacht genieten. Ik daarentegen werd deze morgen wakker op de grond. Een beetje stijf repten we ons naar het ontbijt en gelukkig maar want veel was er niet. En dat net vandaag. 375Km over de slechtste wegen. Nog een kleine knapzak kunnen maken en dan op tijd de baan op. Al snel sloeg het noodlot toe. Een krater in het asfalt zorgde voor twee lekke banden bij onze kompanen. Tijdverlies waar we vandaag liever niet mee te maken hadden. Zoals we gisteren gewaarschuwd werden reden we heel rustig, maar bij de meesten zorgde deze waarschuwing voor spanning. Iedereen was opgefokt en reed als gekken om op tijd de grens met Togo en het nieuwe kamp te halen. Toen we een geitje lieten voorbij steken en van onze lijn gingen zagen we door de grote stofwolk een enorm gat dichterbij komen. Net als we willen uitwijken schieten er nog twee motards achter ons door en rest ons enkel een bruusk remmanoeuvre. Het noodlot sloeg opnieuw toe. Een zware slag en de band rechtsvoor was meteen leeg. Ook de velg bleek helemaal naar de vaantjes en de wielarm was gebogen. Er zat niks anders op dan een mecanicien op te roepen en te wachten. Opnieuw stond onze Dyane aan de kant van de weg, verhoogd op de jerrycans. Een nieuwe arm bleek voorlopig niet nodig en werd terug rechtgebogen. Ook de Mehari bleek zwaar gehavend aan een schokbreker. Nadat de auto's opgelapt waren, hervatten we onze weg met bijna 2u vertraging. Rustig blijven was wel de boodschap, zeker op deze ondergrond. Stukje bij beetje naderden we de grensovergang naar Togo. Daar eenmaal aangekomen ging het allemaal vrij vlot en hebben we nog goed gelachen met de mannern van de douane. Gezelligheid op en top. We reden een nieuw land binnen en gingen zo snel mogelijk tanken. Het was nodig en ons ook aangeraden in Togo te doen wegens veel goedkoper. Na ons ongelukje stuurde de auto veel stugger en toen we David en Eric, mecaniciens waar we ondertussen een goede band mee hebben, langs de weg zagen zitten hebben we van de gelegenheid gebruik gemaakt om Dyane nog eens te laten nakijken en te laten uitlijnen. De vrees dat ook onze stuurstang aan vervangen toe zou zijn werd gelukkig de kop ingedrukt. We konden de rit verder zetten en zouden de reis normaal zonder extra reserveonderdelen moeten kunnen uitrijden. (mits we niet meer door pech getroffen worden natuurlijk) De grote weg in Togo leek eerder op oorlogsgebied en met een gewone auto zou je je er nooit aan wagen. Tegen 20km/u overwonnen we de kraters en probeerden we het Dyane zo comfortabel mogelijk te maken. Voor het donker aankomen zat er niet meer in en het laatste stuk mochten we opnieuw onze verstralers boven halen. Gelukkig waren de laatste 50km wel over een degelijke weg en zo kwamen we nog mooi op tijd om 19u aan bij het klooster van de zwarte nonnekes. Blij dat het qua tegenslag nog meeviel en we weer even tot rust konden komen. Na het eten was er nog een korte briefing en hebben dan nog wat plannen gesmeed naar volgend jaar toe. Hou jullie maar vast! Meer hierover later :)

Nu het bed in, de luchtmatras is vakkundig geplakt en het muskietennet hangt weer zo gezellig als alle andere avonden. Vanaf morgen beginnen de rustigere dagen. Minder kilometers en de mooiste natuur van West-Afrika.

Goeienacht België!

Dag 10 Leo - Po

Dag 10 Leo – Po

Vandaag stond de kortste etappe op het programma, maar daarom zeker niet de minste! 110Km doorheen 2 parken met wilde dieren. Nadat we gisteren weer als laatste erin lagen hebben we het deze ochtend rustig aan gedaan. Iedereen wou toch zo vroeg mogelijk vertrekken om zo veel mogelijk dieren te zien dus konden we beter iets later gaan. Ook water inslaan was zeker aan de orde na gisteren. De piste begon met een gravelweg die er relatief goed bij lag en zo reden we even later al door het eerste park. En het was inderdaad niet de minste tocht! Gras zo hoog als de auto en met de geit door de jungle zoals Samson & Gert dat met een jeep doen. De stoet papegaaien om ons heen ontbraken wel. Beesten tegenkomen of vinden was helaas niet zo simpel als we ons voorstelden. Maar we bleven gefocust. En dat was nodig. Onze weg banen doorheen het struikgewas liep van een leien dakje tot we plots verrast werden door een bosbrand. De vlammen kwamen tot aan de auto's en moest zelfs geblust worden op ons pad. De hitte werd steeds meer voelbaar en door wat getreuzel en paniek was de spanning even te snijden. Eens te meer als je beseft dat onze autootjes niet zo brandveilig zijn als hedendaagse wagens. Uiteindelijk konden we dan toch doorrijden tot de volgende tegenslag. Lekke band bij Rik en Gilbert. Treuzelen was niet aan de orde, want de vlammen kwamen onze richting uit. Een kant en klare reserveband hadden ze niet meer bij de hand en zo moest beroep gedaan worden op een reservewiel van de Mehari. Vele handen maken licht werk en gelukkig konden we op tijd weer verder. Een technisch moeilijk parcours met smalle paden en korte bochtjes zorgde voor het nodige zweet op ons voorhoofd. Maar het was genieten. Die was niet reed stond recht en probeerde wilde dieren op te sporen. Helaas is het niet het goede seizoen. Het regenseizoen is net gedaan en er is overal genoeg drinkwater. De beestjes hebben dus genoeg drinkplaatsen en zwerven niet overal rond op zoek naar water. Ook was het al iets te laat om hen bij hun ochtenddrankje te spotten. Tevergeefs probeerden we nog te sluipen naar zulke drinkplaats, maar het enige dier dat we zagen was de roze aap op m'n t-shirt. Een grote dam met keien was nog eens een grote test voor Dyane die ook dit weer foutloos overwon. Uit euforie gooiden we dan maar Donna's Hitclub 1999 Volume 4 op en gingen helemaal loos doorheen de jungle. DJ Peter Project en onze Duitse vrienden van Scooter deden Dyane helemaal shaken met  wereldhits als We're going to New York en Faster, Harder, Scooter. Diepgaande teksten die je al eens doen filosoferen omringd door pracht en praal. Aan het begin van het tweede park was het dan eindelijk zo ver: een olifant! Aan de andere kant van het water stond een olifant een beetje nutteloos met zijn slurf te zwaaien alsof hij door de organisatie was ingehuurd opdat we dan toch een beest zouden zien. Dichtbij konden we niet geraken en zo kwam de telelens weer goed van pas. Met het beeld van een wilde olifant in de verte op ons netvlies gebrand maakten we brandhout van het laatste stuk piste. Dyane overstijgt onze grootste verwachtingen en heeft nu al haar derde dag zonder stukken afgerond. Voor het eerst sinds lang kwamen we ook nog eens binnen voor zonsondergang. Om twee uur 's middags al zelfs en hebben ons dan maar gezellig genesteld in de lodge met een welverdiende lekkere Burkinese pint. Het zwembad, dat volgens de briefing van de vorige dag al maanden of jaren niet meer gezuiverd was en vol dode beesten zou liggen, was speciaal opgeruimd en zat zelfs voor 40cm vol zuiver water. Wat een zaligheid om daar even in te liggen! Even helemaal bekomen van de afgelopen dagen. Na het avondeten volgde de duidelijke briefing dat we morgen de zwaarste dag voor de boeg hebben. 370Km tot ons verblijf in klooster in Togo over wegen in zeer slechte staat. Opletten en alertheid zijn zeer belangrijk en we zullen nog eens goed uitgerust moeten zijn! De putten in de weg moeten echt enorme kraters zijn en als we even niet opletten zijn zware stukken onvermijdbaar. Ook opnieuw een tijdrovende grensovergang kan roet in het eten gooien en ondanks dat het ontbijt om 5u gepland is kan het zijn dat we niet voor middernacht zullen aankomen. We kruipen er dus in en houden de goede moed erin, want na deze helse tocht volgen enkel nog kortere en de allermooiste routes van ons avontuur.

Goeienacht België en duimen maar!

Dag 9

Dag 9

6u 's ochtends en we ontwaken. Een gek geluid houdt ons wakker. Maar het is tijd om op te staan en die rare vogel volgens Roel bleek gewoon een geitje te zijn. Alles werd voor het eerst in een mum van tijd opgeruimd, ingeladen en we waren vertrekkensklaar. En dat was nodig want we gingen hippo's spotten! Het begin van een mooie dag! De vermoeidheid was er nog wel maar ebde geleidelijk aan weg. Met z'n allen in een kano, aangedreven door een ijverige neger. Volgens de statistieken is de kans groter dat je aangevallen wordt door een nijlpaard als door een haai, vertelde een 'lollige' Nederlander ons toen we rustig aan het dobberen waren. Goed voorbereid als we zijn wisten we dit natuurlijk al lang en maakten ons geen verdere zorgen. Als die nijlpaarden zich maar niet verstopten. Wauw was het niet maar we hebben er een paar gespot en de Nederlander werd niet aangevallen of opgegeten. Of dat goed of slecht nieuws is moet je maar zelf oordelen. Nog snel een ontbijtje binnen gespeeld om dan weer de weg op te gaan. Een mooie markt door, mooie dorpjes en een houten geweven brug. Prachtig om te zien en perfect om over te rijden. Naar beneden vallende stenen horen er gewoon bij. Je moet gewoon niet onder een brug gaan staan hier. Voor de eerste keer heb ik de tijd even kunnen nemen om bij een plaatselijke familie op bezoek te gaan. Een van de zoontjes begeleide mij rond doorheen hun hutjes en riep zijn broertjes en zusjes, mama's en petit-papa bijeen voor een familiefoto. Super vriendelijke mensen waren het. Ondertussen was ook de eerste lekke band van Gilbert en Rik een feit. Een kilometer verder kwamen we langs een schooltje en beslisten ook daar even te stoppen. Hartverwarmend hoe we daar onthaald werden. Elke kindje zwaaide de handjes uit z'n lijfje om ons te begroeten. Ze zongen een liedje en als we een sommetje op het bord schreven staken ze hun vingertjes allen tegelijk en hevig de lucht in om ons het juiste antwoord te geven. Ook de directeur en leerkrachten waren super en leveren hun werk gaat hopelijk zeker vruchten afwerpen. De miserie die we reeds meegemaakt hebben werd meteen vergeten. Hierna volgde nog een tijdje een moeilijke zandpiste om dan over te schakelen op tarmac. We zaten al een hele dag zonder water en dat begon toch wel hard te wegen. Voor het eerst hebben we onze waterzuiveringstabletten moeten gebruiken. 4L water per dag is misschien wat overdreven, maar geen water drinken is niet aan te raden. De smaak van gezuiverd water valt trouwens goed mee, maar de pastis zal toch nog wel toegevoegd worden. Na de tarmac gingen we weer over op offroadpistes die ons naar ons nieuwe kamp leidden. Buikje weer gevuld en een belangrijke briefing gehad, want morgen staat de mooiste route op het programma. Doorheen twee hunting parcs waar we met een beetje geluk veel beesten gaan tegenkomen. Extra opletten dus en ook wel extra voorzichtig gaan zijn, want de gevaren schuilen achter een klein hoekje, maar als de beesten niet zelf opdagen vinden wij ze wel!

Wees gerust België en slaapwel!

Dag 8 Bamako - Bafora

Dag 8 – Bamako – Bafora (Burkina Faso)

Het slaaptekort begint te wegen. Ook met dank aan deze morgen en de rustdag. We hadden vandaag een dubbele trip op het programma om de onvoorziene rustdag in te halen. Het gevolg was dat de wekker om half 4 deze morgen ons vieren uit bed schudde. Het beloofde een zware trip te worden, zeker voor de mecaniciens. Wij hebben voor de eerste keer de dag rond gemaakt zonder technische problemen. Wat een opluchting! Helaas hebben we deze morgen wel meteen 2u verloren door een panne bij Rik en Gilbert. Elektriciteitsproblemen die niet meteen opgelost konden worden. Het duurde ook lang vooraleer iemand van de organisatie passeerde. Het noodlot sloeg toe, een van de laatst vertrokken geitjes had een serieus ongeluk gehad. Op een grote berg zand ingereden en op hun zij gegaan. Gelukkig waren ze er zelf niet al te ernstig aan toe. De geit daarentegen zou in België per totale verklaard worden. (de 2pk van Christian en Colette is uiteindelijk genoeg opgelapt kunnen worden zodat ze de trip sowieso kunnen uitrijden, al een heel geluk! nvdr.) Wij stonden ondertussen langs de weg proberen de oorzaak van de stroompanne te ontdekken. Het was een koude ochtend en de kostbare minuten tikten weg. Uiteindelijk kwamen twee mecaniekers opdagen en moesten we Rik en Gilbert achterlaten omdat de dag echt nog wel lang was. We zetten onze trip dus verder richting Burkina Faso en kwamen daar vlot aan de grens. Zelfs door de grens geraken ging vlot. Naar Afrikaanse normen wel natuurlijk. Als wij met zo veel moeite Maastricht in moesten geraken ging ik mijn schoenen wel ergens anders kopen! Maar we mogen niet klagen, ze waren heel vriendelijk bij de douane en nodigden ons zelfs uit om mee te eten. Omdat je hier met alles moet opletten hebben we dat aanbod afgeslagen en ook omdat we nog steeds een berg te verzetten hadden. Na de grensovergang kwamen we bij prachtige watervallen. Slechts een jeep stond daar geparkeerd, die van de organisator. Met vermoedens keken we verder en jawel, we vonden hem met zijn vriendin weinig verbergend onder de waterval staan. Als dat hier toch de gewoonte is... En zo waren we ook weer gewassen. Jammer dat we daar niet langer konden blijven. Maar zoals wel vaker, de tijd drong. We hadden nog een serieuze piste voor de boeg. Een hoopgevend begin boog al snel om in opnieuw enorme kraters waar je alles zo kapot op gereden krijgt. De natuur wordt wel steeds mooier. Meer groen en steeds dichter naar het tropisch woud. Ook wordt het steeds vroeger donker en aankomen in daglicht wordt dus nog moeilijker. Wie zijn wij als we geen stijl zouden maken en installeerden voor de laatste meters toch nog onze mega-verstralers op ons dak. Nadat we de helft van Burkina Faso verblind hadden kwamen we aan bij ons logement. Een natuurpark bij een groot meer waar je nijlpaarden kan spotten. Het was echter donker en we zaten er allemaal een beetje door. Het was een zeer lange dag en de vermoeidheid stapelde zich meer en meer op. De ingehuurde Afrikaanse band met dito dansers en danseressen werd dus niet als heel gezellig beschouwd en daarom kruipen we nu dus ons bed in. Morgen vroeger op om te gaan varen op het meer tussen de nijlpaarden. Nu eerst een schoonheidsslaap die zeer hard nodig is!

Goeienacht België

Dag 7 Bamako

Dag 7 – Bamako

Gisterenavond begon met twee maal heel goed nieuws. De boîte kon gemaakt worden en dat is dan ook meteen gebeurd door specialisten en echte 2 pk fanatiekelingen Filip en Koen. Dankzij hen bespaarden we 650€! Niet niks dus en geweldig werk van de mannen! Aangezien onze auto weer volledig uit elkaar lag kwam het nieuws dat we vandaag een rustdag kregen wel prima uit. Met een gerust hart zochten we het nachtleven van Bamako op. Van de verhalen die we al hoorden was niks overdreven. Maar ja, what happens in Bamako stays in Bamako... (maar schatje niet ongerust, ik heb het enkel bij antropologische gesprekken gehouden en Roel platonische vriendschappen gesmeed ) Het was vroeg toen we ons bed opzochten en niet veel later toen we weer opstonden. Vandaag moest Dyane terug beter bollen als ooit te voren. Roel met Gilbert en Johan begonnen er al op tijd aan en werden na de middag vervoegd door de uitgeruste mecaniciens. Aangezien Wim en ik er toch maar onder de voeten liepen besloten we de stad te gaan verkennen. Je kan hier niet buiten komen zonder dat er een neger naar je toekomt en je iets probeert aan te smeren of om gewoon een babbeltje te slaan om uiteindelijk toch iets aan te smeren. Al snel werden we vergezeld door twee jongens, waarvan je de naam gewoon niet kan onthouden anders had ik die even vermeld voor de leutigheid, en zij gaven ons een hele rondleiding langs de straten van Bamako en door de hippodroom met zeer statige doch zeer mooie paarden. De hoofdstad van Mali telt 9 miljoen inwoners en hoogbouw zijn we niet tegengekomen, dus ik denk dat we maar een heel klein stukje gezien hebben. Maar veel tijd hadden we niet want de kans bestond dat we toch nog vandaag zouden vertrekken om de dag van morgen minder zwaar te maken. Dus liepen we vooral richting een aangeraden winkel om flessen water te kopen. Gelukkige stelden de mannen ons voor het water voor ons te dragen. Daar zeggen we geen nee tegen op enkele kilometers van het hotel met een doos van 18 kilo in de volle zon. En zij zijn de temperaturen nu eenmaal gewoon. Als dank hebben we de jongens dan ook maar wat zakgeld gegeven en mijn roze  Nudists simply don't know what to wear t-shirt gegeven. Terug aan het hotel bleek dat de auto nog verre van af was en vandaag vertrekken niet meer erin zat. Dan maar wat chillen en de blog updaten want een onvoorziene rustdag zorgt voor een dubbele rit morgen. Om 4u in de ochtend het bruisende leven van Bamako verlaten om naar het volgende land te reizen, Burkina Faso! Tegen de avond was ons Dyaneke terug helemaal in orde en goedgekeurd en zo gaan we morgen weer met goede moed ertegenaan!

Nu slapen en hopen dat Roel zich niet té veel laat gaan, want hij wauw toch nog even de stress van zich af dansen!

Goeienacht België!

Even een korte inlichting

Voor foto's is het internet veel te traag tot nu toe! Morgen ga ik wel proberen enkele van de betere foto's online te krijgen.
Onze satelliettelfoon heeft op een kleine uitzondering na nog niet aangestaan en voorlopig is er nog geen tijd geweest om hem 's avonds aan te zetten.
Ook skype is voorlopig onmogelijk wegens te traag internet.

Groetjes aan iedereen!!

Dag 6 Manantali - Bamako

Dag 6 – Manantali – Bamako

Bamako sweet Bamako!

Net genoten van een frisse douche in Bamako begin ik aan ons dagelijks verslag. Laat dat de positieve noot van de dag zijn. Het begon allemaal deze morgen... Nadat we gisteren voor het eerst redelijk op tijd erin lagen, hebben we er deze morgen ook nog maar een uurtje bijgedaan. Een rustige dag stond er op het programma. 300Km naar Bamako, waarvan de eerste 100 uit moeilijk begaanbare gravel-, -asfalt en grindwegen zou bestaan en daarna fatsoenlijke asfalt tot in een van de meest bruisende steden van West-Afrika, Bamako. Onze heroïek van gisteren moest al snel plaatsmaken voor de harde feiten. De hardcore route had veel gevraagd van Dyane en dat kwam vandaag allemaal boven. Na de eerste 3km was het al prijs. Even draaien op de weg tot plots het ene voorwiel naar links stond en het ander naar rechts. Ons kompanen waren helaas al verder en daar stonden we dan in de blakende ochtendzon. In de hoop hen bij te halen – wat een gedacht ook – begon ik de berg op te lopen achter de rest aan. Kapotmakerij en nergens goed voor dus dan maar terug richting kamp joggen. Handig zo'n satelliettelefoon als ze plots van nummer wisselen. Roel bleef ondertussen bij de auto om de schade op te meten. De afstand terug tot het kamp bleek langer als ik dacht en gelukkig kon ik achterop springen bij een plaatselijke motard. Dan zo goed mogelijk het probleem uitgelegd om vervolgens met de mecaniciens naar Dyane terug te keren. 2 bouten waren doorgebroken aan het rechter voorwiel. Blijkbaar zaten er de verkeerde bouten in van het begin – nieuw gekocht en op aanraden van de professionele handel, dus onze klachten hier tegen lopen steeds meer op... - wat overigens levensgevaarlijk bleek. Gelukkig dat de bouten het op een vlak stuk bij relatieve stilstand begaven... Maar het gevaar was snel van de baan en we konden onze trip hervatten. De moeilijk begaanbare wegen waren een hel. Grote gaten ontwijken in het stof en hopen niet te diep te zakken. Ondertussen begon onze versnellingsbak – ook boîte genoemd – beetje bij beetje tegen te werken. Ofwel schoot hij uit versnelling ofwel kraakte het tot en met. Verschillende keren zijn we kunnen stoppen om het verder verloop proberen terug aangenamer te maken was zonder succes. Dan maar verder rijden met de hoop dat die rotweg eindelijk van baan was en we het eindpunt van de dag zouden halen. Eenmaal het goede asfalt bereikt was de opgave zo veel mogelijk in 4e versnelling te rijden Dat was de enige die nog zonder probleem werkte, maar geen sinecure. Degene die de vluchtheuvel in Afrika heeft geïntroduceerd mag toch wel eens dringend aangesproken worden over zijn wandaden. Bij ons kunnen ze er al wat van, maar wat dat hier is! Frustraties liepen op en het positivisme was even weg. Een nieuw dilemma moest van de baan. Ofwel een nieuwe boîte en het kostenplaatje alweer doen stijgen, ofwel het risico nemen zo verder te gaan en uiteindelijk helemaal zonder versnellingsbak te vallen en niet meer verder te kunnen gaan en alle andere fun aan ons laten voorbij gaan. We naderden stukje bij beetje Bamako en na een korte tankpauze gingen we de stad aan. Rijden werd steeds lastiger. Iemand had perongeluk onze handrem eraf getrokken in het tankstation en het stuur werd steeds zwaarder. Een lange bochtige weg stijl bergaf was het begin van een helse toch door de stad. Als we de gas even losten viel de auto bijna stil en zo moest steeds de gaspedaal omlaag staan. Afremmen op de motor was te riskant en de gewone remmen begaven het ook nog eens, gelukkig was onderdaan de afdaling. Aangezien een persoon maar 2 benen heeft en een auto 3 pedalen, die in dit geval alle drie gelijk bediend moesten worden, deed ik de koppeling en remmen en Roel nam de gaspedaal voor zijn rekening. Op die manier zochten we onze weg naar het hotel tussen de talrijke auto's, moto's en overstekend wild door. Opgelucht waren we toen eindelijk het straatje van ons hotel inreden en nog net voor het donker aankwamen. Nog snel even iemand terug bij bewustzijn gebracht na een appelflauwte om dan aan de toog de spanning weg te spoelen. Voor even toch. Roel nam de inspectie en het uiteen draaien van de motorblok voor zijn rekening samen met de monteurs terwijl ik mij naar de douche kon begeven. Een net binnen gelopen bericht meldt dat we morgen heel de dag in Bamako blijven. Om uit te rusten of in vele gevallen aan de auto's te sleutelen. Maar vanavond eerst het nachtleven van Bamako ontdekken. Volgens de verhalen niet min. What happens in Bamako, stays in Bamako! (maar niet ongerust schatje, de negerinnekes zijn voor de andere feestbeesten!)

Wie weet vindt Roel wel de liefde van z'n leven! Maar dat is voor later en hopelijk kunnen we morgen met een gerust hart terug in ons Dyaneke stappen!

Let the beast go!

Tot morgen België!

Dag 5

Dag 5

Onder het motto: slapen is tijdverlies, houden we het bij 4 uurtjes slaap per nacht. Korte maar bondige nachten dus en die rust was zeker deze nacht nodig want vandaag stond de zwaarste trip van deze 16 dagen op het programma. Niet qua afstand, wel qua moeilijkheidsgraad. Eerst dus een stevig ontbijt binnen spelen vooraleer we de echte confrontatie met black Africa aangingen. Vertrek richting een van de grootste watervallen van West-Afrika. Het begin was vooral zwaar omdat we richting opkomende zon reden. Dit samen met dikke stofwolken van je voorligger veroorzaakt een moeilijke trip. Niks van de weg zien en op gevoel je voorganger volgen en vooral proberen die schim in het vizier te houden. 's Morgens ook even gebruik maken van de nog niet hele hete temperatuur om van wat muziek te genieten. (vanaf de late voormiddag kan de elektronica het niet meer aan...) Limp Bizkit, No Doubt en Nena met haar 99 luchtballonnen stonden ons bij doorheen de kleine dorpjes en moeilijk berijdbare paadjes van het woud. Perfect meezingen ging even makkelijk als deze route de baas kunnen. We zijn dan ook geboren zangers met ons twee. Elke dag worden we beter. We rijden telkens met hetzelfde groepje. Wij samen met Johan en Wim, die de enige Mehari besturen, en Gilbert en Rik, twee mannen aan hun 3e Touareg Trail toe en afkomstig uit de streek van Helchteren. Al vroeg kwamen we aan bij de watervallen. Een prachtig zicht en een plons in het koele water deed wonderen. Zalig gewoon. Ons idee van de waterval te springen hebben we maar laten varen wegens levensgevaarlijk en dus bleven we voorzichtig dicht bij de rotsen zodat we ook niet perongeluk de dieperik zouden instorten. Na deze verfrissende pauze gingen we ons foutloos parcours verder via de Malinese rotsen en gesteenten. Niet normaal wat zo'n 2pk'tje allemaal aan kan. Toen we echter een beetje overmoedig werden en een shortcut wilden nemen was ook de eerste lekke band een feit. Een stok van 5cm diameter had een van onze banden doorboord. Snel een nieuwe erop en weer ju met de geit. Hierna volgde het moeilijkste gedeelte: rotswanden bestijgen. Roel was de held van de dag. Nadat de Mehari als eerste probeerde maar niet helemaal slaagde, vertrok Dyane met piepende banden en haalde de top in enkele seconden. Denkend het ergste achter de rug te hebben kwamen we nog twee zo'n hellingen tegen en ook deze werden een vogel voor de kat. Hierna volgden nog een deel zanderige paadjes om uiteindelijk in een stadje te belanden. Net op tijd want de held van de dag was een appelflauwte nabij. Water hadden we niet meer in voorraad en in deze hitte letterlijk bergen verzetten vreet toch wel aan je lichaam. Het tempo waaraan afrikanen werken is een ander verhaal. Geduld is een mooie deugd als je hier iets wilt kopen of bereiken. Maar goed, de man van het winkeltje heeft vast werk en wordt denkelijk per uur betaald. Hierna volgde een heuse GTA-actie. Om de andere kant van de Senegal Rivier te bereiken moesten we over een spoorwegbrug. Dit is echter verboden, tenzij je genoeg CFA's (de plaatselijke munteenheid) neerlegt. De motor van Dyane laten loeien en volop langs de 3 mannen door scheuren die ons met man en macht probeerden te stoppen. Hopend geen trein tegen te komen reden we naar de andere kant van de oever achtervolgd door enkelen van de grenswacht op een motor. Doorrijden was een noodzaak totdat onze achtervolger zonder benzine viel en we weer op ons gemak waren. Opdracht volbracht. Nog even het water opzoeken om weer wat af te koelen en dan richting eindbestemming. Een gravelweg vol gaten en opnieuw stofwolken was de laatste rechte lijn naar eindbestemming van dag 5. Moegestreden, maar vooral voldaan en trots kwamen we zelfs voor het donker en bijna als eerste aan in het kamp! De toeristen die altijd als laatste komen aanbollen deden zelfs de organisator versteld staan. Ons kennen doen ze al, ons echt leren kennen zal vanaf morgen gebeuren. Dan staat Bamako, de hoofdstad van Mali op het programma en daar kan het nogal eens hevig aan toe gaan zo te horen. De enige stop waar we ongeveer 20u zullen vertoeven en er een discotheek tegenover ons hotel is. Vanavond is opnieuw het doel op tijd onder ons muskietennet te kruipen. Hopelijk slagen we er dit keer wel in zodat we morgen op en top fit zijn!

Nu is het etenstijd!

Smakelijk België en alvast onze excuses moesten we morgen of overmorgen geen gedetailleerd verslag hebben... :)

Dag 4

Dag 4 Tambacoenda – (Senegal Rivier)

Onze eerste nacht buiten slapen zit erop. Niet minder dan 4u geslapen alweer! Uitgerust opstaan was dan ook geen probleem. Vandaag de rit die ons over de grens met Mali ging leiden. Het eerste deel bestond weer uit asfalt. Ondanks zo een lange nacht zat ik met vermoeide ogen achter het stuur voor een vermoeiend tripje. Kraters in de weg die je best op tijd opmerkt. Een moment niet opletten en de kans dat het avontuur vervroegd voorbij is wordt heel groot. Alertheid alom dus, maar niet evident. Gelukkig maakt het hier niet uit of je links of rechts rijdt, als je maar op tijd schuift als er een tegenligger aankomt. Het geluk was vandaag wel aan onze zijde. Geen pech onderweg, dus VAB bellen was niet nodig. Andere teams hebben wel genoeg banden kunnen vervangen. Na ongeveer 200km kwamen we aan bij de grens met Mali. Een heel gedoe om zo'n grens te passeren, al viel het blijkbaar nog heel goed mee ten opzichte van andere jaren. Het middageten werd weer verzorgd door het culinaire duo Roel&Jasper Cuisine. Met acht man hebben we weer kunnen genieten van ons uitgebreid gamma aan overheerlijke, artisanaal bereide pasta's. Met een goed gevulde buik konden we uiteindelijk het snikhete Mali binnen rijden. De temperatuur steeg per kilometer tot uiteindelijk meer als 42°C. Een kleine drinkstop in de schaduw deed ons kennis maken met de plaatselijke bevolking. 3 vrouwen en enkele kinderen, die allemaal tot een man behoorden, kwamen ons toegesneld. Lieve meisjes die we super gelukkig maakten door hen onze overbodige truien en plastieke zonnebrillen te schenken. Al een geluk dat ze hier zo'n strenge winters doormaken en die truien echt wel van pas komen! Onze rit ging verder over Malinese tarmac tot we op pistes kwamen waarvoor we naar hier zijn gekomen! Prachtige grind- en zandwegen, levensgevaarlijk omdat je gewoon geen 5m verder kon zien door je voorganger en proberen de schim te volgen die voor ons reed, zo zweefden we verder en genoten met volle teugen. De ondergaande zon en prachtige panorama's maakten het plaatje helemaal compleet. De woestijnbrillen gaan echt nog wel van pas komen! We leken na enkele kilometers bijna Afrikanen door al dat rode zand op onze bezwete lijven geplakt. Voor het eerste kwamen we niet als laatste aan in het kamp dat vandaag net langs de Senegal River gelegen is. Een frisse duik en bijhorende wasbeurt waren dus echt genieten! Net zoals alweer het heerlijke avondmaal. Vandaag was de Mehari van Johan en Wim aan de beurt voor een grondige opknapbeurt en zo gaan we alweer als laatste slapen... We behoren bijna tot het organisatieteam! Denk dat we volgend jaar gratis mee mogen als het zo verder gaat! Maar goed, nu snel het bed in want morgen staat de zwaarste rit op het programma. Teamwork en mankracht zullen de sleutelwoorden worden. Hopen dat ons Dyaneke deze dag goed doorstaat! De grootste waterval van Afrika zal ook kennis maken met ons! Jihaa!

Goeienacht België!

Dag 3 Baobab Camp – Tambakounda

Dag 3 Baobab Camp – Tambakounda

Kom we kopen gewoon een tweepersoonsmatras, die is maar 7 cm breder als de tent! Geen probleem tot gisterenavond. Die 7cm bleken toch crucialer voor onze nachtrust als verwacht. Strekken bleek onmogelijk, claustrofobische aanvallen waren nabij, maar grappig was het wel. Roel, die altijd naakt slaapt, legde zich ondanks de temperatuur toch maar in zijn slaapzak. Zou beetje fout zijn om anders zo kort op een te liggen. Uiteindelijk toch enkele uurtjes slaap gehad tot de wekker om 6u begon te krijsen. Opstaan geblazen voor de langste rit. 480Km waarvan het eerste deel echt wel de moeite was. Zandwegen door kleine dorpjes in de blakende zon of een grote zoutvlakte om eens lekker wild te doen. Genieten! Vandaag ook geen grote problemen aan de auto... Heet was het des te meer. Zweten dat je in Afrika doet, amai! Het avontuurlijke gedeelte moesten we om 12u achter de rug hebben en dat lukte keurig. Dan de beloofde pic-nic om van ons blikkenvoer te geraken. Een uitgebreide maaltijd voor 8 man, professioneel bereid op ons gasvuurtje van Italiaanse makelij. Geen wonder dat het eten even op zich liet wachten, maar vol zaten we zeker! Terwijl ik mij bezig hield met het eten, trok Roel zich opnieuw het technische gedeelte aan met enkele technici. Dyane zaagde een beetje na het zwaardere gedeelte en dat zeurend geluid moest eruit. Opnieuw bleek het niet al te ernstig en was het euvel van de baan toen het eten klaar was. Zelfs met een woestijnfrisse Jupiler! Heerlijk!

Hierna werd de dag vooral slepend en langdurig over een soort Senegalese autostrade, 350km lang over betere asfalt als in België. Maar ik wil geen verkeerd beeld geven, want tijdens het eerste deel van de dag hebben we genoeg andere tarmac meegemaakt. De beste weg tussen de grote gaten in de weg, veroorzaakt door het pas afgelopen regenseizoen, vinden en proberen je auto niet helemaal naar de haaien te rijden.

Uiteindelijk kwamen we net na zonsondergang aan op de camping waar we deze nacht op krachten zullen komen en na het avondmaal zijn ze nu al een tijdje bezig onze veerpotten te vervangen voor een spotprijsje. Als we de finish willen halen moeten we ondernemen natuurlijk. Met een beetje geluk kunnen we misschien nog onze eerste normale douche pakken, al denk ik dat het gebruikelijke vochtige-doekjes-gebeuren zal plaatsvinden.

Morgen opnieuw een lange rit en de overgang naar Mali! Een nieuw land, nieuwe mogelijkheden, nieuwe verhalen en wie weet nog meer tieten! Al 2 paar tieten gezien van vrouwen in hun voortuin. Moesten ze in Lanaken eens proberen en het bracht wat meer volk op straat!

Auto bijna klaar, wc-bezoek dringt zich op!

Goeienacht België en tot in Mali!

Dag 2 Dakar - Baobab Camp

Dag 2 van Dakar naar Baobab Camp

Dankzij de airco en ons prinsessenbed hebben we van een heerlijke eerste nacht kunnen genieten. Op tijd opstaan was dan ook geen probleem en een frisse plons in het zwembad deed ons helemaal ontwaken. Klaar om naar de auto te gaan kijken. Opdracht 1: Dyane terug aan het draaien krijgen. Terwijl Roel het technisch vernuft voor zich nam, bracht ik de overige stickers aan op de auto. Met een nieuwe batterij en een volle benzinetank was het technisch probleem snel van de baan. Ik hoop dat de negertjes genieten van onze afgetapte benzine. Vervolgens een goed ontbijt en de briefing alvorens onze zwaarste taak eraan kwam: onze bagage op een tactische manier in de wagen plaatsen en Dyane haar onderkant verhogen. Na liters zweet zat ze vol en was een kant toch al verhoogd. Nog een lekker snel kippetje binnenspelen en dan richting Lac Rose met de bedoeling erin te gaan drijven met een opblaaskrokodil. Wegens tijdgebrek hebben we het uiteindelijk bij de zoutvlakte gehouden om dan als een van de laatste te vertrekken. Helaas niet zonder een extra probleempje: Dyane bleek te zwaar. Maar goed, zorgen voor later. Hit the road Jack! Toch een hele belevenis zo een Touareg Trail. Al was het de eerste rit, een verkenningsrit. Het was niet zonder het enige tumult. Zeker toen onze remmen het niet meer deden, terwijl de gas bleef hangen en we dus echt op automatische piloot reden. Na een tijdje hebben we dan toch maar beslist langs de kant te wachten op versterking. Gelukkig kregen we het weer zelf opgelost en hebben we voor niks veel te lang gewacht. Terug back on the road. Overal waar we ook maar even stoppen komen kinderen op ons afgelopen, smekend om kado'tjes. Maar aangezien het nog geen 6 december is moesten we hen telkens teleurstellen. Op 2 bananen na. Geef ze een vinger en ze nemen je hele lijf... De auto bolde ondertussen weer als vanouds en zo konden we zonder kleerscheuren doorrijden naar het kamp. Een grondige herstructurering drong zich op. Dyane moet kilo's verliezen. We zijn blijkbaar echt te zwaar geladen en gaan eens moeten kijken wat we kunnen achterlaten. Waarschijnlijk wordt 12 november de nieuwe Sinterklaasdatum in Senegal, want de kado'tjes zullen dan wel makkelijk de deur uit vliegen. Ook zullen we morgen een serieus middagmaal bereiden voor onze collega's, dan zijn we ook alweer van dat gewicht af. Na een deskundige blik op onze veerpotten blijken deze ook dringend aan vervanging toe en zullen we een van de komende dagen er nieuwe op moeten zetten als we zonder kleerscheuren de finish willen halen. Een extra kost, maar het moet dan maar. Het eten was wel dik in orde, het bier trok nergens op!

Morgen om 6u uit de veren voor een nieuw avontuur! Goeienacht België

Dag 1 Dakar - Baobab Camp

Donderdag 10 november

Vroeg uit de veren want het is eindelijk zo ver! Nog de laatste kleine voorbereidingen en dan om 10.30u vertrek richting Zaventem. Gepakt en gezakt. Mooi op tijd, voor een keer, kwamen we daar aan en vervoegden we ons bij de rest van de groep. Even innig afscheid nemen van mama, Leanne en natuurlijk Iris. De satelliettelefoon ontvangen en aanschuiven voor de eerste controle, de bagage. Veel te veel kilo's bleek geen probleem, de autobatterij echter wel. Blijkbaar mag er niks in het vrachtruim van een vliegtuig ontploffen. Niet veilig volgens hen. Toch maar geen reservebatterij mee, de onze zal het toch wel uithouden! Even een Quickie en shoppen in de plaatselijke liquorstore om dan uiteindelijk toch maar te rennen, want 200 man was blijkbaar op ons aan het wachten. Vliegtuigen houden blijkbaar wel rekening met stiptheid. Hijgend aankomen aan je kleine plekje waar je leuk 6u kan zitten stond de volgende verrassing klaar: een zitje langs een corpulente man die eigenlijk 2 zitjes nodig had. Op en top luxe! Uiteindelijk toch mooi op tijd gearriveerd in Dakar. Toen we eindelijk waren stond een lekker fris pintje op ons te wachten. Genieten! Vervolgens allemaal in open vooroorlogse aftandse trucks richting slaapplaats. Een heel avontuur, aangezien we geen verlichting hadden en het nogal druk bleek op de plaatselijke wegen. Deze begonnen als mooi asfalt maar veranderden na een tijdje in zand, gravel en mijnenvelden. Toen we plots ons Dyaneke voorbij zagen komen, maakte de vreugde al snel plaats voor lichte paniek. Van alle meegereisde geitjes bleek zij de enige die niet op eigen houtje vervoerd kon worden. Ze hing achter een truck van de organisatie. Al een chance dat we een reserve batterij voorzien hadden... Die nog in Zaventem stond... Toegejuicht door de plaatselijke bevolking kwamen we na een heuse rit aan bij Le Lac Rose. Een park met allemaal chique hutjes, voorzien van mooie muskietennetjes waarin we kunnen schitteren als echte prinsessen. Een welverdiende nachtrust komt eraan om morgen als eerste aan onze auto te sleutelen. Hopelijk valt het allemaal mee en kunnen we samen met iedereen vertrekken naar Baobab Camp. Goeienacht België!

Enkele uren voor het vertrek

Nog een nacht slapen en het is zo ver! Ons avontuur kan eindelijk beginnen! Nog genoten van een laatste rustig week, alles stond zoals gepland een week op voorhand verpakt en gewogen tot op de kilo klaar en hoeft dus morgen gewoon ingeladen te worden... NOT! Zoals we zijn en waar we echt niet vanaf geraken, hoezeer we ook proberen of goede intenties hebben, was het weer last minute alles in orde krijgen. Maar niet gevreesd, het is gelukt! Na enkele uurtjes puzzelen en alles dubbel checken zijn we er nu echt klaar voor! Nogmaals bedankt aan iedereen die ons gesteund heeft en aan alle sponsors! België, tot snel! Maar dat zal van het Afrikaanse internet afhangen! Ciao Adios Bye Au revoir!

Dyane de boot op!

Zaterdag 15 oktober was het eindelijk zo ver! De generale repetitie! De laatste afwerkingen net op tijd voltooid, woestijnbril op en ju met de geit! Comfortabel, bijna geluidsdicht en met prachtige muziek, galmend uit ons surroundsysteem alsof we live op het nieuwjaarsconcert van de Wiener Philharmoniker plaats namen. Zonder overdrijven zweefden we bijna naar Antwerpen. Dyane gaf het beste van haarzelf en reed zoals ze nog nooit gereden had. 117km/u topsnelheid! In Ranst een kleine tussenstop, want die met hun Mehari (Wim en Johan, nvdr.) lieten natuurlijk op zich wachten. Niet voor niks staat op onze petten Eat my dust! te lezen, want ook in de woestijn zijn ze op achtervolgen aangewezen! Ondanks deze vertraging arriveerden we toch mooi op tijd in de haven van Antwerpen, station Grimaldi. 40 geitjes, elk in een apart kleedje, stralend in de ochtendzon. Zelfs het Nieuws was van de partij. Wat bijpraten met de andere deelnemers, ideeën en info uitwisselen en een lekker frisse Primus in de morgen, voor een dag zonder zorgen! Uiteindelijk mochten we de auto's binnen rijden in het grote wagenpark van de haven en zat het eerste grote officiële deel van ons avontuur erop! Met alleen nog maar meer goesting om zo snel mogelijk te vertrekken! Nu rest ons alleen nog de valiezen te pakken om dan 2 weken kei hard te schreeuwen: EAT MY DUST!

Een geslaagde sponsoravond!

Donderdag 13 oktober heeft de voorstelling van ons Dyaneke plaatsgevonden in De Brouwerij. Vanaf 20u waren alle sponsors en sympathisanten uitgenodigd en stond ons 'geitje' klaar op de koer onder een zeil, zoals het hoort. Na een lange dag zwoegen en zweten waren we er klaar voor. De stickers vers op de auto geplakt en de bestuurderszetel nog in extremis vastgeschroefd. Maar ze stond er! Klaar om onthuld te worden. Geïnteresseerden bij de vleet! Verwelkomd met een glaasje Cava of een lekker frisse Palm, nam iedereen plaats aan de staantafeltjes en het was gezellig vanaf de eerste minuut. Omstreeks 21.00 werd de spanning ontnomen en namen Roel en ik het jasje van Dyane af. Daar stond ze dan, voor het eerst helemaal te stralen. Pracht en praal alom en leuke enthousiaste reacties van iedereen. We hebben het voor mekaar gekregen!

Sponsoravond in De Brouwerij

Nog 2 keer slapen en ons Dyaneke moet de boot op! Het komt allemaal heel kortbij. Zaterdagochtend verzamelen 40 Citroëns 2cv aan de dokken in Antwerpen. Ze vertrekken die dag richting Dakar, waar wij 10 november zullen landen. Om ons Dyaneke een beetje te behoeden tegen watervrees wordt ze vanavond voorgesteld aan alle sponsors en sympathisanten. Vanaf 20.00u worden zij verwacht in De Brouwerij in Lanaken en kunnen daar genieten van een hapje en een lekker frisse Palm. Palm zal ons ook volgen doorheen ons avontuur via www.urbancrafts.be.
We hebben niet meer stilgezeten de laatste tijd. Roel heeft er alles aan gedaan de auto klaar te krijgen, en dat resultaat is zeker niet mis! En ik hoop dat we haar kunnen laten pronken vanavond als nooit te voren en jullie een warme ontvangst kunnen geven.
Op naar een geslaagde avond en vooral een goede reis voor ons Dyaneke, dat ze er zonder kleerscheuren vanaf komt!

Tot de volgende

Steun ons doorheen West-Afrika

Jullie kunnen ons avontuur steunen! Het wordt een spannende trip en we weten natuurlijk nog niet wat onze paden allemaal zal kruisen, maar kapotte onderdelen zullen zeker deel gaan maken van ons avontuur. Om ons hiervoor te behoeden kunnen we jullie hulp zeker gebruiken!
Vanaf 20€ plakken wij je originele foto of logo als bumpersticker op de kofferklep van onze 2pk!
Per schijf van 20€ gaat er telkens 5€ integraal naar Music For Life!

Alvast bedankt!

Nog een maand en onze Dyane moet de boot op...

Nadat we beslist hadden aan dit avontuur deel te nemen hebben we enkele maanden geleden een 2cv Dyane gekocht in Groot-Bijgaarden. Onze eerste rijervaring met een eendje was meteen geweldig! Maar hoe gaat dat goedkomen in Afrika? Zo hebben we een testrit gemaakt in onze plaatselijke bossen en de goedkeuring kwam snel. Alleen zijn onze bossen nog steeds niet vergelijkbaar met wat ons in Afrika te wachten staat. Toen begonnen de werken.
Carrosserie en chassis van elkaar scheiden en aan de slag. Gelukkig kent Roel iets van auto's, want als deze verantwoordelijkheid aan Jasper werd gegeven, zou er van dit avontuur nooit iets terecht komen. Roel zorgt dus voor het verfijnde, technische en gesofisticeerde werk, Jasper houdt het bij schuren van materialen waar niks fout aan kan lopen. Gelukkig kregen we van begin af aan hulp van buitenaf. Met Hans (Roberts, nvdr) als gedreven en ervaren lasser en Tiete, ex-collega van Roel, ook een echte vakman op autovlak. Zo is het ondertussen september en 14 oktober moet vertrekken alle 2pk'tjes met de boot naar Dakar, Senegal.
Nog een kleine maand om alles klaar te krijgen. Het chassis is ondertussen helemaal in orde en alles zit er terug op en aan. De carrosserie begint ook terug vorm te krijgen en dan resten enkel nog wat afstellingen, spuiten en opmaak en uiteraard de keuring door het professionele Touareg-Trail Team.

Hopend op alvast een eerste goede afloop, tot de volgende!